Van Dikke & Zo

de broers in hun jonge jaren

Van Dikke & Zo,  VDZ, was de eerste band van Peter en Wim Dictus.  VDZ is ontstaan in het begin van 1984 en na vier geweldig leuke jaren gestopt.  De broers hadden net plaatopnames achter de rug in de super-de-luxe studio van Johnny Hoes in Weert. Kennelijk was de naderende druk van een landelijke doorbraak toen al te zwaar. Maar het kan ook gewoon zijn dat Jos verhuisde en Agnes het welletjes vond.

Hieronder staan de opnames uit Weert (begin 1988), Leo en De Mijne Nie. De andere liedjes zijn in mei 1986 opgenomen in de stal van Toos en Frans Mutsters aan de Moersebaan in Zundert. Met een twee-sporen bandrecorder, in één take.

Die opnames in Weert werden geproduceerd door het team achter Toontje Lager, de bekende nederpopband die toen net gestopt was. Toetsenist Bert Hermelink en manager Rob de Jong hadden Van Dikke & Zo zien spelen in Wageningen, bij radio-opnames van de NOS. Zo was het balletje gaan rollen. Met Bert zou Peter vanaf 1990 nog ruim acht jaar lang samenwerken (Combo Jan van Leiden, Bert & Dictus).

Rob de Jong belde Peter kort na de opnames op om te zeggen dat hij vooral de B-kant van de single zo goed vond (De Mijne Nie – zie hieronder), die de broers helemaal zelf hadden mogen inrichten. Hij zag daar veel toekomst in,  zo’n mengeling van folk, pop en in het dialect gezongen teksten. Zo was hij op dat moment ook bezig met een groep uit de buurt van America, in Noord-Limburg. Peter herinnert zich nog dat De Jong toen niet zo gauw op de naam van dat bandje kon komen, Rowwen Hèze.

Een tijdje later had Rowwen Hèze zijn eerste hit, Bestel Mar. Dat stond bij Van Dikke & Zo al jaren op de speellijst als Dan Bel Mar en kwam net als bij Jack Poels c.s. van Anselma, Los Lobos. De rest heet dan geschiedenis.

Van Dikke & Zo werd gevormd door Agnes Kimmel, Jos Marcelissen,  Peter en Wim Dictus. Hun derde optreden was bij Anne van Egmond in KRO-studio in Hilversum. Een paar maanden later wonnen ze in Neerpelt de Dommeltrofee in een liedjesfestival van Omroep Brabant en de BRT. In het najaar van 1986 speelden ze in het roemruchte Noorderligt in Tilburg, tijdens de voorrondes van de Grote Prijs van Nederland. Het viertal strandde in de halve finale, in Het Paard in Den Haag. Jaarlijks dede ze zo’n 25 optredens door heel Nederland met vooral veel, veel plezier.

Brabants Nieuwsblad, 1984: Een openbaring, een verrassing … op verfrissende wijze … samenzang veelal perfect en het enthousiasme waarmee ze muziek maakten, bracht een laaiend enthousiasme voor in de zaal.

Janviool, 1985: Presentatie ronduit áf … arrangementen knap in elkaar; mooie gitaarduetten en een goeie opbouw. Een veelbelovende groep.

Juryrapport Grote Prijs van Nederland, 1986: Sympathiek en moedig … in zijn soort behoort deze Brabantse folkband tot de betere … deel van de jury beschouwde VDZ als onterecht in de halve finale gekomen met deze muziek. De relatie met popmuziek is ver te zoeken.

De Stem, 1987: Met een simplisme van Jonathan Richman & The Modern Lovers … teksten zijn consequent maatschappijkritisch, cynisch en getuigen van een prettig gestoorde kijk op het leven … verbaal geweld … muzikale veelzijdigheid.