Wim en Spaanse muziek.

Waarom ik van Spaanse muziek houd.

Ik hou van taal. Ik hou van vreemde talen. Ik ben geboren met een talenknobbel. Dat is geen verdienste, dat is een eigenschap van mijn rechterhersenhelft aldus een wetenschappelijk artikel. Je moet me niet als klusser in huis uitnodigen, echt, dat wordt niets. Ik ben vertrouwd en getrouwd met muziek en taal.

Op het gymnasium Alpha studeerde ik jarenlang Latijn en Grieks. Toen ik rond mijn 30e door een van mijn beste vrienden mee naar een cursus Spaans werd gelokt, had ik het gevoel dat ik de eerste lessen in mijn studieboek al kon lezen en begrijpen. Ik maakte een snelle start en na vijf maanden was mijn eerste correspondentievriendinnetje in Valencia een feit. Het bleef bij gebrekkig Spaans praten maar vloeiend zoenen.

Rond die tijd speelde ik natuurlijk allang gitaar. Mijn voorliefde voor Engelstalige folk en popmuziek ging haast natuurlijk over in een nieuwe belangstelling voor Spaanse en Spaanstalige muziekstijlen. Tussen mijn 30e en 40e was ik nog niet als professioneel muzikant actief, maar mij werd de bijnaam van Spaanse muzikant en beter nog, de Spaanse Brabander, toegedicht. Dat paste me wel.

Je zou kunnen zeggen dat ik een slordige dertig jaar alleen maar gericht ben geweest op Spaanse en Zuid-Amerikaanse muziek. Deze zoektocht verliep parallel aan mijn taalstudie. Ik ben in bijna alles wat ik doe een typische autodidact. Dansen, zingen, spelen, Spaans spreken heb ik deels via cursussen maar vooral door oefenen en experimenteren eigengemaakt. Overigens heb ik later nog wel een vertaalstudie en een docentenopleiding in de Spaanse taal gedaan.

De cirkel is rond en de cirkel is spiraal, vortex geworden: sinds enkele jaren combineer ik twee muziekstijlen in mijn optredens. Je hoort bij live optredens muziek uit Cuba voorbijkomen, country, pop uit de V.S. of Engeland en dan weer Spaanse rumba’ s. John Denver is naast Peret een groot voorbeeld voor me. Ik hou minder van de Gipsy Kings maar veel meer van Manu Chao.

Ik ben een man van tegenstellingen: enerzijds ben ik een taalnazi, in het Spaans en Nederlands, anderzijds heb ik een afkeer van puristisch musiceren, d.w.z. exact volgens de regels en tradities. Ik ben een vertaler geworden. Ik geef een eigen smoel aan muziek.

In dit lied “En paz” hoor je mijn gitaar, accordeon en maraca’s . De tekst is van Amado Nervo, de muziek van mij. Dit is wat ik bedoel.

Así soy yo, that’ s how I am, zo ben ik.

By | 2018-04-22T09:48:30+00:00 april 22nd, 2018|

About the Author: