Muzikant zoek vrouw.

Zou de titel kunnen zijn van een nieuw en uiteraard zeer fout format van een van de Nederlandse commerciële tv-stations. Dat format gaat er nooit komen. Waarom, vraagt u zich af?

Aan belangstelling hebben muzikanten namelijk nooit gebrek. Zeggen ze. Laat ik even de cliché’ s naar voren halen, waar wij, professionele muzikanten, mee worden geconfronteerd.
“Ja, die kunnen alle vrouwen krijgen”.
“Ik wou dat ik ook gitaar kon spelen, dan wist ik het wel”.
“Mooi leven hebben die gasten: in elk stadje een schatje”.

Oké, dat hebben we gehad. Of niet?

Sinds dat ik beroepsmatig dit vak uitoefen, laten we zeggen, als zodanig sinds eind 2001, is het een stuk rustiger dan daarvóór. Daarvóór was ik jonger, misschien knapper, ik speelde niet voor mijn brood, het kon me eigenlijk allemaal weinig schelen. Toen kwam ik ooit thuis met een verstopt briefje met een – nog niet mobiel – nummer. Of een adres. Of een tekst met “al is het maar één keer. Angela”. (Sorry Angela, WD)

Dan wordt het je werk. Je bent ondernemer, je hebt klanten, er zijn afspraken over speeltijden, locaties, protocollen, kleding, verboden op alcohol of andere rare zaken enzovoorts. En dus sinds 2001 géén briefjes of telefoonnummers meer. De dames in het publiek voelen gewoon dat je staat te werken, ook al zing je de longen uit je lijf, dans je, straal je passie uit, ze voelen dat je de muziek serieus neemt én dat een evenement jou serieus heeft genomen, en serieus heeft geboekt. Ze voelen dat je er niet staat om te flirten. Bijna alle collega’ s zijn getrouwd of wonen samen, er zijn kinderen, er is een hypotheek. Hoogstens kijken we naar en verbazen we ons over al die prachtige vrouwen die vaak spontaan gaan dansen op onze muziek. We zijn geluksvogels maar geen vagebonden. Bovendien ben ik zeer gelukkig met míjn schatje. (Sorry Angela, WD)

En u dacht dat hiermee dit verhaal afgelopen was? Sensatiezoekers!
Er is een uitdrukking in het Nederlands die ik persoonlijk verafschuw. “Je wil niet weten etc”. Kent u die? Ik ga hem hier gebruiken.
U wil niet weten wat er dus misschien wél gebeurt, wat ik dus wél mee zou maken, wat wél tegen me zou kunnen zijn gezegd of geappt of gemaild of gemessengerd. Dat wil u niet weten. Nee, toch? Fantaseer dus rustig verder.
En misschien is ook de laatste alinea volslagen onzin. Dat is het leuke van schrijven. U mag het allemaal zelf weten. Dat doe ik ook. Sorry Angela.

By | 2018-04-17T19:25:54+00:00 april 17th, 2018|

About the Author: