Een avondje Ahoy

We speelden lang geleden op een feestje in Wassenaar. Geregeld via ons boekingskantoor. Een gezellig tuinfeest, je zag dat er genoeg van alles was: gasten, eten, een luxe woning, geld en ook “standing”. Dan vraag je je wel eens af wat “die mensen” voor de kost zouden doen.

Later bereikt ons via dat bureau de vraag of we voor Fortis willen spelen op een magagroot personeelsfeest in de Ahoyhallen. De boeker had voor ruim 2 ton aan amusement voorgesteld. “Wilt u Bløf?” “Ja, doet u maar”. En zo werden acts als deze
naast Cesar Zuiderwijk, Alan Clarke op een feest bij elkaar gezet.
Er moest nog wat Zuid-Amerikaans bij. ” We hebben dit, we hebben dat, we hebben Cuata”. ” Jááá, die willen we” zei de organisator van Fortis, dezelfde man die ons op zijn tuinfeest had gehoord. Is dit toeval? Het valt je wel toe, in elk geval.

Op de bewuste avond, ik stond met een zelfde pet op als Alan Clarke te wachten tot hij aan de beurt was waarna wij op zijn podium zouden starten. Of we éven in de VIP- room konden spelen, zo gezellig (..). Wij waren toen zo gek om met het gitaartje en de contrabas onder de arm gang in gang uit dwars door de Ahoy naar die VIP-ruimte te lopen. We waren er toch.
De deur gaat open, de mensen uit Wassenaar en de organisator van het feest ziet ons, komt met uitgestrekte armen op ons af en begroet zijn favoriete hofkapel. Dat overkwam ons weer.

Ik hoop dat er niemand naar Father and Son heeft geluisterd.

By | 2018-04-17T19:22:43+00:00 april 5th, 2018|

About the Author: