Anecdotes. Het muzikantenleven zit er vol van.
Volg meer actueel nieuws op
deze pagina.

Muzikant zijn in tijden van corona
In 2000 nam ik afscheid van mijn vaste baan bij de gemeentelijke overheid.
In 2020 kon ik zeggen dat ik twintig jaar als beroepsmuzikant, "professioneel musicus" heb gewerkt.
Toen kwam Covid-19 en veranderde de samenleving voorgoed.

Mijn werk met ouderen en andere doelgroepen heeft definitief de plaats ingenomen van het spelen op feesten, voor drinkende, etende en kleppende mensen in de rol van muzikaal behang.
Het wegvallen van mijn markt op zich heeft me sinds maart 2020 geen moment spijt opgeleverd. Er was hooguit een economisch "probleem".
Op deze website laat ik meer zien over wat ik al gedaan heb en wat ik nu doe. Ik ben nog steeds muzikant, nog steeds artiest/entertainer, ik heb nu een echt publiek en ontvang echte respons. 
En ik heb een goede fiets. 

De kleine belangrijke cadeautjes
Tijdens een optreden lieten we de instrumenten in een hoek staan tijdens de pauze. Daarna vond ik dit.

Het leuke van optreden
Echt concerteren is niets voor mij. Ik wil gehoord worden, ik wil gezien worden, ik wil contact maken. Zoals je op de foto ziet, gebeurt dit heus wel. Tussen leuke dames staan spelen is voor mij extra. Ik moet het toegeven:

"Ik hou van alle vrouwen.
Mijn hart is veel te groot.
Mijn hart is veel te groot
Daar ben ik mee geboren,
en daar ga ik ok mee dood.
En daar ga ik ook mee dood."

Muziek bij een uitvaart of crematie
Waarom zou je dat willen?
Vandaag heb ik gespeeld ter gelegenheid van het aardse afscheid van vriendin I., 86 jaar.
Samen met collega J. d. B. uit Z. heb ik een liedje gespeeld gebaseerd op het gedicht "Angustia" van Jan Slauerhoff. 
Het is heel dankbaar en bevredigend op kernachtige momenten als een begrafenis of crematie te kunnen spelen, mits de emotie je niet teveel in de weg zit.
Zo speelde ik in 2015 nog in de kerk toen mijn moeder werd begraven en twee dagen later op de begrafenis van de vader van een dierbare vriendin. Dát was iets teveel van het goede. Emotie mag, maar als muzikant heb je zelfs in deze situatie te maken met een belangrijke wetmatigheid, nl. dat je de emotie moet oproepen bij de toehoorders, de emotie mág gebruiken maar niet zichtbaar maakt.
Het was een mooie ochtend. Zou ze het hebben gehoord? Vaak hoor ik van familie dat ze zeker zijn dat pa, ma, de vriend(in) het zullen hebben gehoord. In onze westerse beleving van dood kunnen we hier weinig mee. Vanuit de gedachte dat "de ziel" zijn of haar reis vervolgt, wil ik graag uitgaan van de aanwezigheid van de ziel van de gestorvene, ook al is het voertuig, het lichaam, ont-zield.